Toptan ve Perakende Teknoloji: Mali Açıdan Risk Genellemesi

İhtiyaçlar hiyerarşisinde alt sıralarda yer alan ve belli ölçüde (özellikle kişisel ihtiyaçlarda) beklentilmesi mümkün olan teknoloji alımları, kapsamlı satıcılarını borçlanma riskiyle karşı karşıya bırakıyor.

Tedarik dolayısıyla da satış konularını finansal bakımdan ele aldığımızda ithalata dayalı gelişen teknoloji 'alışveriş pazarları' alım, dağıtım ve satış yönünden gelişmiş kuruluşları riske zorluyor. Bu durumda ortaklıklar vererek risk azaltmaya daha doğrusu paylaştırmaya çalışan bu tür kuıruluşların finansal bakımdan sattıkları ürünlerin tahsilatlarında sorun yaşamnadıkları görünmektedir.

Şöyle ki, son kullanıcılara-özellikle bireysel tüketicilere yönelik olan kuıruluşlar için bu çok daha işler- yönelik satış yapan kuruluşlar, sattıkları ürünlerin tahsilatlarını bir takım kesintileri göze alarak ve belli bir gelirden de mahrum kalarak bankalar aracılığıyla gerçekleştirmektedir. Ancak bunun kurumsal taraflı satışlara tam olarak uygulanamadığını görmekteyiz. Genelde açık hesap yöntemiyle ürün/hizmet beraberinde faturalandırma, sonrasında ise belli bir zaman süreci ardından ödeme alınması gibi klasik yöntem halen geçerli.

Bu nedenlerin geneline bakıldığında mali riskin alan-veren yönünde dört noktada ağırlaştığını görüyoruz;
Birincisi: Bireysel tüketicilerin teknoloji alımlarını ertelemeleri,
[tümüyle vazgeçmeleri olası değil ancak bu erteleme (örneğin) 12 aylık bir sürece yayılırsa satıcı kuruluş için büyük sorunlar doğuıracaktır]
İkincisi: Kurumsal tüketicilerin teknoloji yatırımlarını ertelemeleri,
Üçüncüsü: Kurumsal tüketicilerin ödemelerini geciktirmesi/yapamaması/yapmaması,
Dördüncüsü: Satıcı kuruluşun dış alımının dolayısıyla da mali taahütlerinin ve elbette finanse ettiği kaynaklara verdiği garantilerinin, iç satım ile yeterince eşleştirilememesi-ki eşleştirme dışı kalan kısım her zaman çok az bir stok olmalıdır.